Wijkbewoner en Groenverleider Nancy deelt in iedere editie van het wijkblad een kruidentip voor in en om de tuin. Nancy is herborist – een professionele kruidenkenner – en oprichter van de Herborista Kruidenschool op de Haviklaan.
Juni is de maand met lange dagen en zwoele avonden. De zon staat hoog aan de hemel en de natuur groeit uitbundig door. In deze zomerse periode wil ik graag een plant in het zonnetje zetten die al eeuwenlang met licht en zonnekracht wordt verbonden: Sint-janskruid (Hypericum perforatum).
Sint-janskruid groeit in bermen, op zonnige plekjes in struweelranden en soms zelfs tussen tegels. Je kunt haar op veel plekken in Nederland tegenkomen. De bloemen zijn heldergeel en aantrekkelijk voor bijen en zweefvliegen. Wrijf je een bloemknop tussen je vingers, dan verschijnt vaak een rode kleur. Vroeger dacht men dat dit het bloed van Johannes de Doper was. Daarom kreeg de plant de naam Sint-janskruid, naar Sint-Jansdag op 24 juni.
Vroeger werden op die dag op veel plekken Sint-Jansvuren ontstoken. Mensen vierden het hoogtepunt van de zomer en geloofden dat Sint-janskruid bescherming bood tegen onheil en ongeluk. Daarom werden er bosjes Sint-janskruid opgehangen. Hoewel de beschermende werking uit de volksverhalen natuurlijk niet wetenschappelijk is bewezen, wordt Sint-janskruid nog steeds veel gebruikt. De bloeiende toppen worden geoogst en op olie gezet. Dit oliemaceraat krijgt een kenmerkende rode kleur en wordt traditioneel gebruikt als verzorgende massageolie voor spieren en gewrichten.
Het is een mooie tuinplant die zichzelf ook makkelijk uitzaait, dus wel goed om haar enigszins te beperken. Heb je haar al in je tuin? Of kom je haar tegen? Kijk dan eens van dichtbij naar de bloemen en houd een blaadje tegen het licht. Vaak zie je kleine doorschijnende puntjes. Daaraan dankt de plant haar soortnaam perforatum. Vroeger dacht men dat het gaatjes waren die door de duivel in het blad waren geprikt. Voor veel mensen was dat een bevestiging dat de plant bijzondere eigenschappen bezat. De duivel was niet in staat om het plantje te vernietigen. Nu weten we dat het kleine olieklieren zijn. Misschien is dat wel het mooie van planten: hoe meer je erover leert, hoe meer verhalen je ontdekt.
Kijk voor meer informatie en inspiratie op www.herborista.nl
